تکنیک «همرنگی با جماعت» (Bandwagon Effect): کلمه «موج» یک ترفند است تا به سربازِ وسط میدان بگوید: «همه در حال فرار هستند، تو چرا مانده‌ای؟». هدف این کار، ایجاد وحشت عمومی و از هم پاشیدن زنجیره فرماندهی است.

سوءاستفاده از «خلاء اطلاعاتی»: در زمان جنگ که اینترنت قطع است یا دسترسی به مناطق نظامی وجود ندارد، مردم تشنه خبر هستند. رسانه مهاجم از این فرصت استفاده می‌کند تا قبل از آنکه تکذیبیه‌ای صادر شود، بذر ناامیدی را در دل مردم و نیروها بکارد.

هدف قرار دادن اراده ملی: القای فروپاشی خطوط دفاعی، مستقیماً برای ترساندن مردم در پشت جبهه است تا فشار اجتماعی برای تسلیم شدن افزایش یابد.

نقض بنیادین اصل «دقت مقتضی» (Due Accuracy - بند ۵.۱): یک اصل طلایی می‌گوید: «ادعاهای بزرگ، شواهد بزرگ می‌خواهند». ادعای فرار ارتش نیازمند تصاویر ماهواره‌ای، مصاحبه‌های تایید شده یا اسناد معتبر است. پخش این ادعا بدون سند، نقض صریح قانون است و رسانه نمی‌تواند پشت عبارت «منابع مطلع» پنهان شود.

تبدیل شدن به ابزار پروپاگاندا (Misleading): رسانه‌ها موظفند خبر واقعی بدهند. پخش محتوایی که ذاتاً برای تخریب روحیه تولید شده (اطلاعات تسلیحاتی شده)، فریب دادن مخاطبی است که به قصد دریافت «خبر بیطرفانه» به آن رسانه اعتماد کرده است.

خروج از دایره بیطرفی (Due Impartiality - بند ۵.۱۱): در پوشش اخبار جنگ، رسانه حق ندارد صرفاً ادعاهای یک طرف را تکرار کند. رسانه حرفه‌ای باید بگوید «ادعاهای تایید نشده‌ای وجود دارد» و حتماً پاسخ طرف مقابل را هم منتشر کند. تیتر زدن به صورت قطعی، رسانه را به «بازوی نظامی» یکی از طرفین جنگ تبدیل می‌کند.

این نوع خبررسانی، مصداق بارز «اطلاعات نادرستِ تسلیحاتیشده» است. در مانیتورینگ رسانه‌ای، این رفتار نشان می‌دهد که اتاق خبر مربوطه، کار خبری را رها کرده و رسماً وارد «عملیات نظامی» علیه یک کشور شده است. در صورت شکایت حقوقی، نهاد ناظر (آفکام) می‌تواند به دلیل انتشار شایعات بی‌اساس نظامی در زمان بحران، شدیدترین تنبیهات را علیه آن رسانه اعمال کند.